In een paar uur 40 jaar aan emoties

In een paar uur 40 jaar aan emoties

Coronatijd. Veel thuis, overpeinzen en je realiseren hoeveel onnodige spullen je hebt. Met twee personen in een huis waar een heel gezin kan wonen en toch kastruimte te kort hebben. Als de deurtjes dicht staan, gaat het goed. Als je sommige opent, rolt het je tegemoet. Een soort schreeuw om verlossing, daglicht en meer ruimte.

Afscheid nemen van materiële zaken gaat me nog redelijk af. Een deel staat al op de diverse prikborden, te koop of gratis op te halen. Duurt het te lang dan gaat het naar de kringloop. Op mijn oneliner ‘gratis knuffels op te halen’ reageerden sommigen met een traantje. Het is misschien ook een beetje een dubbelzinnige oproep tijdens corona.

Afscheid nemen van dozen vol oude fotoboeken valt me zwaarder. Het zijn toch ontroerende en soms heftige herinneringen aan mijn jeugd. Wat een werk maakte ik van mijn vakantieboeken. Tickets, kaarten, gedroogde en platgeslagen bloemblaadjes en inmiddels vervaagde Kodakfoto’s. Het zijn complete dagboeken. Uren scheuren en versnipperen want na mijn dood geen topless foto’s op de vuilstortplaats.

Van elke (vakantie)liefde een paar bijzondere foto’s bewaren en in onze gezamenlijke herinneringenkist leggen. Als we straks negentig zijn, kunnen we bij een wijntje elkaar proberen te overtroeven met coryfeeën uit het verleden. En dan verder opruimen.

Broeken met soulpijpen, enorm strakke broeken waarvoor je tijdens aanschaf in het pashokje op de grond moest liggen om ze dicht te ritsen, gestreepte kniekousen met Zweedse muilen, foute minirokjes, te zware make-up, geblondeerd haar, verkeerd gepermanent haar, nep haar, getoupeerd haar tot niveau vogelverschrikker. Had mijn moeder me daarvoor niet kunnen waarschuwen? Of realiseerde ze zich dat elk meisje door deze foute fases heen moest?

Mijn moeder in jongere uitgaves, altijd met de onafscheidelijke peuk. Toen nog geen rookschaamte, ze hield hem parmantig en met stijl in haar hand. En vaak lachend en gek doen, ondanks het niet makkelijke leven dat ze heeft gehad. Soms doen haar ogen niet mee, wat zou ze tijdens zo’n fotomoment hebben gedacht?

Meer dan 40 jaar herinneringen vliegen in slechts een paar uur door mijn handen. Met soms weemoed maar toch vastberaden om het tot minicollecties terug te brengen want wie doet er straks nog wat mee als je geen kinderen hebt?

Ik begrijp wel waarom ik aan het einde van de middag wat moe was. Ongemerkt komt herbeleven toch binnen. Ik realiseer me dat ik al veel heb meegemaakt. Pijnlijke en fijne momenten, momenten die ik wilde herbeleven en momenten die ik snel weer wil vergeten maar desondanks toch een plekje heb gegeven. Een lange buitenwandeling zorgde gelukkig weer voor een fris en leeg hoofd. Op naar de volgende opruimklus!

guest
7 Reacties
Inline Feedbacks
View all comments
Tineke
Tineke
1 jaar geleden

Pff heftig hoor.
Ik kan daar nog niks van wegdoen.
Had later een beetje spijt dat we zo rigoureus door mama haar spullen heen waren gegaan…
X Tineke

Marianne
Marianne
1 jaar geleden
Reply to  Tineke

Liggen hier nog een paar foto’s 😉

Anneke
Anneke
1 jaar geleden

Nou jij bent er eerder mee bezig geweest dan ik. Ik heb nog zoveel rommel, ik weet gewoonweg niet waar mee te beginnen. Komt tijd komt raad. Maar oude foto’s waar mijn zoon geen benul van heeft heb ik inderdaad al verscheurd en heb er later weer een beetje spijt van gehad. Moet nodig weer aan de slag.

Corinne
Corinne
1 jaar geleden

Ik denk dat je evengoed dan weinig weggooit omdat je al die herinneringen toch wil bewaren. Of het nu mooie of minder mooie herinneringen zijn. Ze blijven een deel van je leven. En die hebben je gevormd tot wie je nu bent. 😘

Edith
Edith
1 jaar geleden

😢 nou wat mooi geschreven zeg en hij kwam binnen…. hier een beetje hetzelfde natuurlijk. Niemand kijkt er ooit nog naar je fotoboeken….alleen wij hebben nog niks weggedaan.
En ja…de tijd gaat echt veel te snel…. voor je het weet is je leven voorbij….
Misschien kwam het door een wijntje maar had even een traan in mijn ogen 😉

0 0 votes
Artikelbeoordeling