Monnik Ojizõ-Sama helpt je naar de overkant

Monnik Ojizõ-Sama helpt je naar de overkant

Boeken zijn ingebonden herinneringen las ik eens. De herinneringen van schrijfster Ana Johns in het boek ‘Het meisje in de witte kimono’, brachten mij direct terug naar mijn herinneringen aan mei 2017. Door de rituelen en de plaatsen die ze beschrijft, beleefde ik mijn rondreis in Japan opnieuw. De prachtige Ryokans met rijstpapieren schuifdeuren, mijn verbazingwekkend lekkere futon waarop ik ’s nachts mijn reisbelevenissen verwerkte, de prachtige bruidjes op ons pad, de indrukwekkende Jizõbeeldjes bij de graven van kindjes die hun voetstapjes niet op de wereld mochten achterlaten…

Verboden liefde

In haar prachtige boek schrijft ze over een verboden liefde tussen haar vader, een Amerikaanse marinier, en de Japanse Naoko kort na de tweede wereldoorlog. Naoko was een doorzetster die, ondanks het verdriet van verstoting uit haar familie, toch koos voor haar grote liefde. Haar levensverhaal, met deels fictieve elementen, is hartverscheurend. Tori (Ana) gaat na het overlijden van haar vader op zoek naar haar Japanse halfzus. Dat is de autobiografische draad van het verhaal.

 San Diego en zusterstad Yokohama

Uit deze verboden romances tussen Amerikaanse mariniers en Japanse schonen zijn zo’n 10.000 baby’s geboren. Baby’s van gemengd bloed die werden weggestopt of zelf kort na de geboorte werden vermoord. Want kindjes met gemengd bloed waren kort na de oorlog natuurlijk ‘not done’, een beetje vergelijkbaar met Nederlandse vrouwen die tijdens WOII een relatie hadden met een Duitse militair.

In San Diego staat Iwasaki Kimi, het meisje met de rode schoenen, als herinnering aan deze vergeten kinderen. Als ik dit boek eerder had gelezen, was ik in San Diego op zoek gegaan. Over een van de laatste marineschepen, de US Midway, heb ik al eerder een blog geschreven. De Japanse vriendschapstuin in Balboa Park hebben we wel bezocht.

Waterkinderen

Het dochtertje van Naoko overlijdt. Doodgeboren, niet voldragen, en kindjes die kort na de bevalling overlijden, worden in Japan waterkinderen genoemd. Zij kunnen de oversteek naar de andere wereld niet op eigen kracht maken. Op de kleine grafjes in Japan staan dan ook overal Jizõbeeldjes met vuurrode slabbetjes en mutsjes om de aandacht van de monnik Ojizõ-Sama te trekken. Hij neemt het kindje mee in zijn mouw om veilig de rivier de Shanzu over te steken en de tocht naar het hiernamaals te maken.

Wij hebben zo’n begraafplaats bij een tempel in Tokyo bezocht. De veelheid aan kleurrijke beeldjes maakten op mij een onuitwisbare indruk. De kernbom in Hiroshima heeft de volledige stad verwoest en verbrand, alleen het Jizõbeeldje is blijven staan. De uitslag van de bom is in zijn gezichtje terug te zien als herinnering aan deze verschrikking. Heel bijzonder vond ik dat. Ik heb dat eerder beschreven in mijn blog Indrukwekkend Hiroshima

Het meisje in de witte kimono is echt een aanrader. Ook als je niet in Japan bent geweest. Het is zo mooi en beeldend geschreven dat je het leven van Naoko echt voor je ziet. Wil je mijn Japanreis ook beleven? Lees dan mijn blog De emotie van beeld met mijn video over deze reis.

guest
4 Reacties
Inline Feedbacks
View all comments
Ria
Ria
1 jaar geleden

Weer prachtig geschreven!. Wat hebben we toch mooie en waardevolle herinneringen gemaakt tijdens onze rondreis door Japan

Edith
Edith
1 jaar geleden

Wat kun je ook prachtig schrijven. Dus niet alleen zij kan het mooi vertellen maar jij ook. Je wordt meegezogen in je verhaal. Tijd voor een boek?! 😉

0 0 votes
Artikelbeoordeling